Poëzie

In de doolhof
In de doolhof,
zwerf ik in mijn hoofd
om terug te gaan
naar de kindertijd
om te spelen,
met mijn poppen
soms zou ik terug willen
op school in een bankje zitten
om te vermenigvuldigen en
naar de vlinders te kijken
ik zou daar willen blijven
wegvallend in het donker
op het mooiste moment
knus in de armen van mijn moeder

T.M. 03-10-2003 Rotterdam

Praca w polu

Praca w polu, 2003, olej/płótno, 80×120

 Steen

Zima

Zima, 2012, olej/płótno, 60×60

Kleine steen,
een symbool van erfgoed.
Krom vorm vol verborgen littekens,
lichte tint rood met grijs – groene streep.
Kleine steen,
herinnering aan mijn jeugd,
zingende moeder, bloeiende tuin een t`huis
Kleine steen,
geschonken door mijn broer
als afscheidscadeau.
Ik was zo trots en gelukkig
met mijn kleine steen.
Ik stop hem veilig weg, in mijn broekzak.

T.M.  21-03-2003 Zielona Gόra

Patience  Naast je
Tafel vol kaarten.
Probeer ik opnieuw te ordenen.
En vraag ik mee af,
met trillende handen.Vragend om hulp.
Om iemands genade
zal ik zaligheid krijgen,
om die reden leg ik vandaag

Een trieste patience.
Zonder antwoorden te krijgen.
Tel ik de verspreide kaarten –
maar het gaat niet langer.

Ik hou mijn mond,
in de keel stopte woorden
er is geen antwoord.
De kaarten moeten nu

de opgeruimd woorden.

01-01-2000 Spijkenisse

Heel toevallig,
was ik er
op een plek die wel betoverd leek
met verse aroma van heerlijke geuren
zachte muziek, onderbroken door de woorden
van gelezen tekst,
Russisch,
Nederlands,
ik zat naast je,
stil te kijken.
Iedere beweging van je hand,
je hield, je wijn glas vast.
Liet niet los maar liet het met je vingers wiebelen,
je wijn leek te dansen.
Dan,
een viltje
in jouw handen
werd een steun voor je kin,
ik vond het lief
als een kindje in een droomwereld
speelde je er mee.
Toen veranderde ook je gezicht
er kwam daar een geweldige glimlach,
mijn gedachte was toen simpel,
wat kan een mens gelukkig zijn…

02-09-2011 Rotterdam Letterencafè Tsjechov & Co.

Erasmus MC Moeder
Als er geen droom komt
en buiten schijnt de maan
begint binnen in de zaal
de voorstelling

over de muren en plafonds
niet herkenbare schaduw
die ik rustig probeer te herkennen
het lijkt net een theaterzaal

beeld van mijn leven
probeer ik te bedenken
navigerend door
de gedachten in mijn hoofd

morgen wordt ik geopereerd
straks ga ik slapen
andere voorstelling
ga ik dan bekijken

theater heb ik zelf bedacht
tot de ochtend heb ik het volgehouden

08-05-2003 Rotterdam

Moeder stond even stil
in het raam.
In haar armen hield ze een
kleintje vast.

Om de wereld te tonen.
Hoe gelukkig ze was.
Uit het raam,
zag ze druppels.

En zei heel zachtjes,
kijk mijn lieverd –
dit is onze wereld
die huilt van geluk.

Om met de regenboog.
Als een gekleurde strik,
die je voor cadeautjes gebruikt.
Voor je in te pakken.

Voor het nieuwe leven

26-05-2011 Spijkenisse

In het doolhof Fout
zwerf ik in mijn hoofd
om terug te gaan
naar de kindertijd
om te spelen
met mijn poppen

soms zou ik terug willen
op school in een bankje zitten
om te vermenigvuldigen en
naar de vlinders te kijken

ik zou daar willen blijven
wegvallend in het donker
op het mooiste moment
knus in de armen van mijn moeder

03-10-2003 Rotterdam

Langzaam verdwenen licht
de dag gaat voorbij
ze namen hun leugens
mee in het donker

verzoend met het lot
stromende rivier
sleepte het mee
een overblijfsel van illusie

het is zeker
rivier stroomt niet terug
om de fout te herstellen
regen spoelt u schulden weg
sneeuw bedekt ze
ze blijven als steen
dicht bij je

vergeten en vergeven
in de hoop dat u zoekt
in de liefde in wijsheid
herstelt u uw fouten

30-03-2010 Spijkenisse

Mijn zus
(na vele jaren)
Je schaduw
Om eerlijk te zijn
durfde ik het niet te vragen

de dagen en momenten die voorbij zijn gegaan

toen eerst onze moeder en later onze vader overleden
gevolgd door haar enige geliefde zoon

de dagen verwijderd van de mementen

ze waakte tot het eind
op wacht
niet toegevend aan haar wanhoop

de dagen verwijderd van de momenten
niet meer belangrijk
tranen die niet meer stromen

deze dagen zijn weg
bewaard voor altijd in mijn hart

april  2008 Spijkenisse

Huiselijke ruzie
met privacy van het lichaam
je veilige haven
stortte in
de lappendeken
een ramp

iets ergens ooit
tussen ons was ontstaan
maar het een nachtmerrie

net een schaduw
die verdween
aan het einde van het leven

weggegooid door het raam

08-03-1999 Spijkenisse

Ik zit te wachten Steen
Ik voel mijn jaren bijkomen
in de geestelijke dwaling.
In de gestelijken schorsing –
tussen de deur en het venster.

Drukte loopt door mijn hoofd,
verstopt onder de schedel
zo veel gedachten.

Ironisch, lijkend op een walnoot.
Geduldig wachten op iemand
die, de harde schaal weghaalt.

Met de hoop
om eruit te komen,
als het licht van elke dag.

Om weer te kunnen nadenken.

11-01-2012 Spijkenisse

Kleine steen,
een symbool van erfgoed.
Krom vol verborgen littekens,
lichte tint rood met grijs – groene streep.

Klein steen,
herinnering aanmijn jeugd,
zingende moeder,
bloeiende tuin, een thuis.

Kleinsteen,
geschonken door mijn broer
als afscheidscadeau.
Ik was zo trost  en gelukkig,

met mijn kleine steen.
Ik stopte hem veilig weg,
in mijn broekzak.

21-03-2003 Zielona Góra